Οικογενειακή ιατρική ή κέντρα υγείας; Γιάννης Τούντας,

Το ΕΣΥ, εδώ και αρκετά χρόνια, βρίσκεται σε συνεχή πορεία απαξίωσης. Υποχρηματοδοτούμενο, με σοβαρές ελλείψεις στο ανθρώπινο δυναμικό, με αναχρονιστικές μορφές διοίκησης και κυρίως με ανύπαρκτη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ), παρά την πληθώρα προμηθευτών πρωτοβάθμιας περίθαλψης.

Η ΠΦΥ είναι μια συγκροτημένη στρατηγική υγείας, που, εκτός από περίθαλψη, οφείλει να προσφέρει πρόληψη και φροντίδα μέσω συγκεκριμένων θεσμών, όπως τα Κέντρα Υγείας (Κ.Υ.) και η οικογενειακή ιατρική.

* Στην Ελλάδα οικογενειακή ιατρική δεν έχουμε ακόμα, τα δε αγροτικά Κ.Υ. του ΕΣΥ χωρίς επαρκή χρηματοδότηση και στελέχωση, προσφέρουν ανεπαρκή πρωτοβάθμια περίθαλψη και όχι ΠΦΥ. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που σύμφωνα με την έκθεση για τις «Υπηρεσίες Υγείας στην Ελλάδα», που δώσαμε πριν λίγες μέρες στη δημοσιότητα, μόνο το 20% του αγροτικού πληθυσμού χρησιμοποιεί τα Κ.Υ. της περιοχής τους, ενώ η πλειονότητα προστρέχει στον ιδιωτικό τομέα.

Η έλλειψη, όμως, της ΠΦΥ και συνακόλουθα της πρόληψης έχει δραματικές συνέπειες στην υγεία του ελληνικού πληθυσμού, στη λειτουργία των νοσοκομείων και στην οικονομική επιβάρυνση της κοινωνικής ασφάλισης, η οποία σπαταλά ανεξέλεγκτα στον ιδιωτικό τομέα αντί να συμβάλλει στην οικονομική βιωσιμότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

* Τα οξυμένα αυτά προβλήματα ασφαλώς και καθιστούν ευπρόσδεκτη την πρόσφατη πρωτοβουλία του υπουργείου Υγείας να θέσει σε δημόσια διαβούλευση ένα νέο σχέδιο νόμου για την ΠΦΥ.

Το σχέδιο αυτό βασίζεται σε ορισμένες σωστές επιλογές, όπως είναι η συγκρότηση ενός Γενικού Συστήματος ΠΦΥ υπό τη μορφή Δικτύου, στο οποίο θα συμμετέχουν οι φορείς του ΕΣΥ, της κοινωνικής ασφάλισης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του ιδιωτικού τομέα. Η συνύπαρξη όλων αυτών των φορέων είναι επιβεβλημένη, όχι μόνο γιατί δεν υπάρχουν πόροι ικανοί να στηρίξουν τη μονόπλευρη ανάπτυξη του ΕΣΥ αλλά και γιατί δεν πρέπει να μείνουν αναξιοποίητοι, για κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους, οι υπόλοιποι εταίροι. Αρκεί, βέβαια, να λειτουργούν όλοι με κοινές προδιαγραφές παροχών, ποιότητας και με αυστηρούς ελέγχους. Σωστή είναι επίσης και η υιοθέτηση του μοντέλου της «οικογενειακής ιατρικής» που θα παρέχεται μέσω πρωτοκόλλων από προσωπικούς γιατρούς διαφόρων βασικών ειδικοτήτων, αντί για τον θεσμό του «οικογενειακού γιατρού» που δεν ανταποκρίνεται ούτε στο σύγχρονο νοσολογικό πρότυπο της χώρας, όπου κυριαρχούν τα χρόνια νοσήματα, ούτε στην πληθώρα των εξειδικευμένων γιατρών που διαθέτει η χώρα, στους οποίους οι πολίτες έχουν ήδη άμεση πρόσβαση και ελευθερία επιλογής.

* Από την άλλη, όμως, το σχέδιο νόμου παρουσιάζει και ορισμένες αδυναμίες. Πρώτα απ’ όλα η άμεση εφαρμογή του Συστήματος αφορά μόνο το ταμείο του Δημοσίου (ΟΠΑΔ), το οποίο είναι και το μόνο που υπάγεται στη δικαιοδοσία του υπουργείου Υγείας. Για τα υπόλοιπα ταμεία (το 90% περίπου του ασφαλισμένου πληθυσμού) προβλέπεται η μελλοντική τους ένταξη εντός 5ετίας κατόπιν υπουργικών αποφάσεων, γεγονός που παραπέμπει στο μέλλον στην ύπαρξη ενός πραγματικού εθνικού συστήματος ΠΦΥ, καθώς αυτό δεν μπορεί να υφίσταται χωρίς τη συμμετοχή τουλάχιστον του ΙΚΑ.

* Σε ό,τι αφορά τους προσωπικούς γιατρούς θα πρέπει ένας εξ αυτών, κατά προτίμηση γενικός γιατρός ή παθολόγος, να λειτουργεί για κάθε πολίτη ως σημείο αναφοράς και ως συντονιστής του θεσμού, έχοντας την ευθύνη του ιατρικού φακέλου, της πρόληψης και της γενικότερης φροντίδας και υποστήριξης.

Διαφορετικά, το όλο εγχείρημα θα κινδυνεύει να εκφυλιστεί σε απλή μετονομασία των σημερινών συμβεβλημένων γιατρών σε προσωπικούς γιατρούς.

* Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι το σχέδιο νόμου δρομολογεί τη λειτουργία του μοντέλου της «οικογενειακής ιατρικής» παράλληλα με το θεσμό των Κ.Υ. Κάθε ευρωπαϊκή χώρα είχε κατά το παρελθόν επιλέξει είτε το θεσμό των Κ.Υ. (Σουηδία, Ισπανία κ.ά.) είτε το θεσμό του οικογενειακού γιατρού (Αγγλία, Γαλλία κ.ά.) ως τη ραχοκοκαλιά του συστήματος ΠΦΥ.

Στην Ελλάδα, με τα Κ.Υ. του ΕΣΥ και τα Πολυϊατρεία του ΙΚΑ έχουμε ήδη κάνει τη δική μας επιλογή. Το να δημιουργηθεί ένας νέος θεσμός προσωπικών γιατρών, παράλληλα και έξω από τις υφιστάμενες υποδομές, και άσκοπο είναι, και πέρα από τις οικονομικές μας δυνατότητες.

* Η οικογενειακή ιατρική στη χώρα μας πρέπει να λειτουργήσει ως θεσμός που θα στεγάζεται σε δημόσιες ή ιδιωτικές υποδομές του τύπου των Κ.Υ. ή των Πολυϊατρείων. Με άλλα λόγια, οι ενδιαφερόμενοι ιδιώτες προσωπικοί γιατροί θα πρέπει να συγκροτηθούν σε συνεργαζόμενες ομάδες που με ευέλικτες μορφές συνύπαρξης και συστέγασης να μπορούν να προσφέρουν ολοκληρωμένη και συντονισμένη ΠΦΥ καθ’ όλο το 24ωρο.

* Γι’ αυτό, πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται να ενισχυθούν και να αναβαθμιστούν οι πρωτοβάθμιες υποδομές του ΕΣΥ και του ΙΚΑ και να δοθούν κίνητρα για την ανάπτυξη ανάλογων υποδομών από την Τ.Α. και τον ιδιωτικό τομέα. Δεν υπάρχει δε κανένας ουσιαστικός λόγος να περιορίζονται τα Πολυϊατρεία της Τ.Α. μόνο στην Πρόληψη, όπως προβλέπει το σχέδιο νόμου.

Ολες αυτές οι υποδομές μαζί με τα συμβεβλημένα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και όλες τις άλλες σύγχρονες πρωτοβάθμιες μονάδες, όπως είναι η νοσηλεία στο σπίτι, οι κλινικές ημέρας, τα κέντρα αποκατάστασης κ.τ.λ. θα μπορούν να συναποτελέσουν ένα ολοκληρωμένο εθνικό σύστημα ΠΦΥ, το οποίο εκτός από κεντρική διοίκηση θα χρειαστεί και περιφερειακή διοίκηση, καθώς και την οργάνωση τοπικών συστημάτων ΠΦΥ σε επίπεδο μεγάλων δήμων ή νομών.

* Η περιφερειακή διοίκηση μέσω των ΔΥΠΕ θα πρέπει να ασκείται στο σύνολο των συμβεβλημένων μονάδων και όχι μόνο αυτών του ΕΣΥ, όπως αναφέρει το σ/ν, διαφορετικά δεν θα υπάρχει ούτε εποπτεία, ούτε συντονισμός, ούτε έλεγχος. Τα δε τοπικά συστήματα, με την εμπλοκή και των κοινωνικών εταίρων, θα μπορούν να εξυπηρετούν κοινές αρχές και κοινούς στόχους με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες υγείας του κάθε τοπικού πληθυσμού, αντλώντας τους αναγκαίους πόρους από την κοστολόγηση όλων των παρεχόμενων υπηρεσιών, γεγονός που ασφαλώς διευκολύνεται και από την σωστά προτεινόμενη ηλεκτρονική κάρτα υγείας.

* Μόνο που για να μπορέσει να υλοποιηθεί οποιοδήποτε συνολικό νομοθέτημα για την ΠΦΥ και να μην έχει την τύχη παλαιότερων ανάλογων εγχειρημάτων θα πρέπει να υπάρξει μακρόχρονιος σχεδιασμός και μακροπρόθεσμη δέσμευση. Και αυτή η προϋπόθεση θα εξασφαλιστεί μόνο όταν και το δικό μας ΕΣΥ αποκτήσει χαρακτηριστικά σύγχρονου δημόσιου οργανισμού, με κεντρικά και κυρίως αξιοκρατικά όργανα διοίκησης και με νέες πηγές χρηματοδότησης, όπως εξάλλου συμβαίνει σε όλα τα εθνικά συστήματα υγείας των δυτικοευρωπαϊκών χωρών.

Οι προγραμματικοί μας στόχοι για το νέο Εθνικό Σύστημα Υγείας

Βασικοί πυλώνες του νέου συστήματος θα είναι η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, που πρέπει να χτιστεί από την αρχή, και η αναβαθμισμένη και αναδιοργανωμένη Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Περίθαλψη.
Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας

Για τη διασφάλιση της πλήρους σωματικής, διανοητικής και κοινωνικής ευεξίας των πολιτών είναι αναγκαία η οικοδόμηση ενός οργανωμένου και καθολικού δικτύου υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας - Πρόνοιας (ΠΦΥ), που θα καλύπτει όλο το φάσμα των αναγκών τους. Ένα σύστημα κοντά στον τόπο κατοικίας, που θα δίνει έμφαση στη σωστή και έγκαιρη ενημέρωση και διάγνωση και θα είναι προσανατολισμένο κυρίως στην πρόληψη των νοσημάτων και των ασθενειών, παράλληλα με την περίθαλψη και θεραπεία σε πρωτοβάθμιο επίπεδο. Στόχος μας είναι να περάσουμε από τον νοσοκομειοκεντρικό και ιατροκεντρικό χαρακτήρα των σημερινών υπηρεσιών υγείας στο σχεδιασμό και την εφαρμογή πολιτικών για την προάσπιση και προαγωγή της συνολικής υγείας των πολιτών σε όλους τους τομείς της κοινωνικής οργάνωσης και της παραγωγικής δραστηριότητας.

Η ανάπτυξη δομών και υπηρεσιών ΠΦΥ θεωρείται ότι θα συμβάλει ουσιαστικά στην αποσυμφόρηση των νοσοκομείων και στην προοδευτική μείωση του κόστους νοσηλείας, καθώς και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου προτείνουμε:

Καθιέρωση του θεσμού του οικογενειακού γιατρού.

Αναβάθμιση και επέκταση της ειδικότητας του γενικού γιατρού, έτσι ώστε να αποκτούν υψηλή εξειδίκευση σε όλο το εύρος της παθοφυσιολογίας και καλές γνώσεις ψυχολογίας, που είναι αναγκαίες για την εκπλήρωση του ρόλου τους.

Καθιέρωση του θεσμού της ομάδας υγείας, με πυρήνα τον οικογενειακό γιατρό και με συμμετοχή και άλλων επαγγελματιών υγείας ή ειδικών γιατρών (νοσηλευτών, επισκεπτών υγείας, κοινωνικών λειτουργών).

Αναβάθμιση των υφιστάμενων και δημιουργία νέων Κέντρων Υγείας Αγροτικού Τύπου, με ιδιαίτερη έμφαση στη νησιωτική Ελλάδα και τις δυσπρόσιτες περιοχές.

Δημιουργία, επαρκής στελέχωση και πλήρης εξοπλισμός Κέντρων Υγείας Αστικού Τύπου, με στόχο την πλήρη κάλυψη των αναγκών των Ύ του πληθυσμού της χώρας, που συγκεντρώνεται στα αστικά κέντρα.

Αναβάθμιση του συμβουλευτικού ρόλου του φαρμακοποιού και ανάδειξη του επιστημονικού του ρόλου στο πλαίσιο του συστήματος ΠΦΥ.

Βελτίωση του συστήματος διακομιδών, ώστε να υπάρχει λειτουργική και άμεση διασύνδεση με τα δημόσια νοσοκομεία.

Ολοκληρωμένη ανάπτυξη και στελέχωση του ΕΚΑΒ, προκειμένου να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη και γρήγορη πρόσβαση στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια περίθαλψη από οποιοδήποτε σημείο της χώρας.

Δημιουργία τραυματολογικών κέντρων στους άξονες των εθνικών οδών.

Δημιουργία σύγχρονων μονάδων αποκατάστασης για τα άτομα με αναπηρία, με την απαραίτητη στελέχωση και την ανάλογη χωροταξική κατανομή.

Προστασία των ευπαθέστερων πληθυσμιακών ομάδων (πρόσφυγες, μετανάστες, ηλικιωμένοι, άστεγοι, άνεργοι κλπ.).

Ανάπτυξη δομών και υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Ψυχικής Υγείας, με κεντρικό άξονα τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας, και στενή λειτουργική τους διασύνδεση με τα Κέντρα Υγείας.

Ενίσχυση των υπαρχουσών εναλλακτικών μορφών φροντίδας ψυχικής υγείας και δημιουργία νέων, αναδιοργάνωση της κοινωνικής φροντίδας και στενή συνεργασία των υπηρεσιών υγείας, ψυχικής υγείας και κοινωνικής φροντίδας με τις τοπικές κοινωνίες, σε επίπεδο νομού ή υγειονομικής περιφέρειας.

Ολοκλήρωση της τομεοποίησης των ψυχιατρικών και παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών.

Ενίσχυση των οργανώσεων των οικογενειών και των χρηστών ψυχιατρικών υπηρεσιών και συμμετοχή τους στο σχεδιασμό της πολιτικής για την ψυχική υγεία.

Κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

’σκηση ουσιαστικού δημόσιου ελέγχου σε όλες τις ιδιωτικές μονάδες παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας και αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, με τελικό στόχο την υπαγωγή τους στον δημόσιο τομέα.

Δημιουργία στα Γενικά Νοσοκομεία διακριτών τμημάτων οξέων περιστατικών και βραχείας νοσηλείας, λειτουργία μονάδων ημερήσιας φροντίδας, εναρμόνιση των εφημεριών τους με αυτές του νοσοκομείου που τα στεγάζει και σύνδεσή τους με τα υπάρχοντα δίκτυα φροντίδας.

Οι αλλαγές στην Υγεία

* Aναγέννηση του EΣY με σεβασμό στις ανάγκες και τα δικαιώματα του πολίτη.
* Eφαρμογή ενός συστήματος ενιαίας δημόσιας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Yγείας (ΠΦY), με τη σύσταση μονάδων οικογενειακής ιατρικής σε κάθε δήμο και με 24ωρη λειτουργία.
* Bασικό πακέτο παροχών Yγείας, με χρηματοδότηση από το Δημόσιο και κάλυψη όλου του πληθυσμού.
* Eνίσχυση του EΣY με την πρόσληψη 3.000 ατόμων κάθε χρόνο με προτεραιότητα στο νοσηλευτικό και τεχνολογικό προσωπικό.
* Aνάπτυξη Kλινικών και Xειρουργείων Hμέρας και Mονάδων Hμερήσιας Nοσηλείας καθώς και στελέχωση των Mονάδων Eντατικής Θεραπείας και των Mο- νάδων Aυξημένης Φροντίδας.
* Eφαρμογή ενιαίων κανόνων για τις μονάδες παροχής υπηρεσιών Yγείας δημόσιου-ιδιωτικού τομέα.
* Eγκατάσταση αποκεντρωμένου συστήματος προμηθειών με ενιαίες προδιαγραφές και ενιαία κωδικοποίηση.
* Θα επανέλθει η λίστα φαρμάκων, σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα.
* Oι υγειονομικές περιφέρειες θα συμπίπτουν απόλυτα με τις διοικητικές περιφέρειες

Εκπαίδευση φοιτητών του ΑΠΘ στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας

Αρχίζει σήμερα 26/10, n άσκηση στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και τη γενική ιατρική για φοιτητές της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ με συντονιστή τον αναπληρωτή καθηγητή κοινωνικής ιατρικής Αλέξη Μπένο, n οποία διοργανώνεται για πρώτη φορά.

Στο πλαίσιο του μαθήματος οι φοιτητές κάνουν την άσκηση τους στα κέντρα υγείας της περιοχής, για να αποκτήσουν εμπειρία μάχης με "πραγματικά πυρά" μέσα στην κοινότητα, σε επαφή με τους ασθενείς και τα προβλήματά τους. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας(ΠΦΥ) είναι n επένδυση σε ανθρώπινο δυναμικό και n υιοθέτηση του όρου «φροντίδα» αντί «περίθαλψη» παραπέμπει ακριβώς στην έννοια της πρόληψης της ασθένειας, με την ομάδα επιστημόνων της υγείας (και όχι μόνο ενός γιατρού) να παρεμβαίνει και να εξετάζει τις συνθήκες που επικρατούν στους χώρους όπου ζουν και εργάζονται οι κάτοικοι μιας οριοθετημένης κοινότητας.

Στο σεμινάριο για τους γιατρούς εκπαιδευτές των φοιτητών, που έγινε στο εργαστήριο υγιεινής του ΑΠΘ, ο γιατρός του Κέντρου Υγείας Μηχανιώνας Στάθης Γιαννακόπουλος έθεσε μεταξύ άλλων την εξής υπόθεση εργασίας: Έστω ότι έρχεται στο κέντρο υγείας μία κυρία με το βιβλιάριο υγείας της ηλικιωμένης και κατάκοιτης μητέρας της ζητώντας από το γιατρό να "γράψει τα φάρμακα". Τι περιθώρια άσκησης του φοιτητή (και της ιατρικής) υπάρχουν στην περίπτωση αυτή; Ο κλασικός τρόπος λέει ότι απλώς γράφεις τα φάρμακα και n υπόθεση λήγει εκεί. Όμως σύμφωνα με την αντίληψη της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας ο φοιτητής Ιατρικής πηγαίνει στο σπίτι της ηλικιωμένης, την εξετάζει, βλέπει τις συνθήκες της ζωής της, ελέγχει τα φάρμακα που της χορηγούνται.

Υπό αυτά τα δεδομένα επιδιωκόμενοι στόχοι του μαθήματος είναι να μπορούν οι φοιτητές της Ιατρικής να αναγνωρίζουν την επιδημιολογική-πληθυσμιακή οπτική των προβλημάτων υγείας στην κοινότητα και τις δυνατότητες πρόληψης της νόσου. Ο κύκλος της φροντίδας υγείας στην κοινότητα περιλαμβάνει επίσης τη διάγνωση, τη θεραπεία, την αποκατάσταση και την κοινωνική επανένταξη.

Μετά την άσκηση τους στην ΠΦΥ και τη γενική ιατρική οι φοιτητές πρέπει να έχουν αποκτήσει γνώσεις και δεξιότητες όπως n οργάνωση των υπηρεσιών με βάση τις ανάγκες του πληθυσμού, n αναγνώριση της επίδρασης των συνθηκών διαβίωσης στην υγεία του πληθυσμού, ο σχεδιασμός και n εφαρμογή προγραμμάτων προληπτικής ιατρικής, καθώς και ο τρόπος συνεργασίας με τους ασθενείς.

Παράλληλα κεντρικό ρόλο στην εκπαίδευσή τους έχει n αναγνώριση των διακριτών ρόλων της διεπιστημονικής ομάδας υγείας της ΠΦΥ και n ανάδειξη της σημασίας της συνεργασίας με τους γιατρούς των νοσοκομείων για τη φροντίδα ασθενών με μακροχρόνια προβλήματα υγείας καθώς και n σημασία της συνεργασίας των γιατρών με τους ασθενείς και τις οικογένειες τους. Πόσο απέχουν όλα αυτά από την κυρίαρχη εικόνα άσκησης της ιατρικής; Οσο οι δεκάδες εξαγγελίες θεσμοθέτησης της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας τα τελευταία 25 χρόνια από την υλοποίησή τους.

Οικογενειακός γιατρός όλο το 24ωρο και ιατρικές μονάδες σε κάθε δήμο

Νέο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας για όλους τους πολίτες με την ίδρυση, σε διαδοχικές φάσεις, Μονάδων Οικογενειακής Ιατρικής σε κάθε δήμο ή δημοτικό διαμέρισμα είναι η μεγάλη προτεραιότητα της κυβέρνησης που δρομολογεί για την Υγεία.


Oι Μονάδες Οικογενειακής Ιατρικής, όπως αποκαλύπτει η νέα υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, προβλέπεται να είναι κατά την πλήρη ανάπτυξή τους 24ωρης λειτουργίας με όλες τις βασικές ειδικότητες, ενώ καθιερώνεται ο οικογενειακός γιατρός και παιδίατρος, η επιλογή των οποίων θα είναι ελεύθερη. Η πρόσβαση στη Μονάδα Οικογενειακής Ιατρικής και στον οικογενειακό γιατρό, όπως και σε όλες τις σχετικές υπηρεσίες, θα γίνεται με την ηλεκτρονική κάρτα υγείας που θεσμοθετείται.«Στόχος μας είναι η εξασφάλιση ενός βασικού πακέτου παροχών υγείας για όλους» και προτεραιότητες, δεσμεύεται η υπουργός, «η πρόληψη και η στήριξη της οικογένειας».

Αναφερόμενη στο σύστημα προμηθειών, η κ. Ξενογιαννακοπούλου προαναγγέλλει το δραστικό περιορισμό του κόστους των προμηθειών των νοσοκομείων απ' όπου θα εξοικονομηθούν 2,5 δισ. ευρώ. «Δεν μπορεί στη χώρα μας οι προμήθειες στον χώρο της υγείας να έχουν πενταπλάσιο κόστος από την υπόλοιπη Ευρώπη» λέει χαρακτηριστικά.

«Πιστεύουμε στον διάλογο, αλλά θα συγκρουστούμε όπου χρειαστεί» απαντά όταν ερωτάται για τα συμφέροντα των «πιράνχας» και αναφέρει:

«Βασικές αρχές του συστήματος προμηθειών που προωθούμε είναι η αποκέντρωση με ενιαίες προδιαγραφές, η ενιαία κωδικοποίηση ειδών, η καθιέρωση ανοικτών ηλεκτρονικών διαγωνισμών, η ολοκλήρωση και εφαρμογή του διπλογραφικού συστήματος στα νοσοκομεία».

Όσον αφορά στη λειτουργία των ΜΕΘ, η υπουργός Υγείας τονίζει πως με τις 3.000 νέες προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικού, θα στελεχωθούν κατά προτεραιότητα οι Μονάδες Εντατικής Θεραπείες. «Είναι ντροπή στη σημερινή Ελλάδα να χάνουν καθημερινά τη ζωή τους άνθρωποι επειδή σύγχρονες και εξοπλισμένες ΜΕΘ δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού» επισημαίνει.