Θέλεις το φάρμακο; Πλήρωσε ένα ευρώ επιπλέον..

Από τις 14 Ιανουαρίου 2013 ο κάθε ασθενής θα αναγκάζεται να καταβάλλει το ποσό του ενός ευρώ για κάθε συνταγή η οποία εκτελείτε στα ιδιωτικά φαρμακεία.

Με την φιλελευθεροποίηση των τιμών, από τις 14 Ιανουαρίου, όλων των μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων θα καθορίζονται πλέον από τους νόμους της αγοράς, αναφέρει σε δημοσίευμα του ο «Φ».
Την ίδια ώρα, μειώνεται το ποσοστό κέρδους των ιδιωτικών φαρμακείων και καθορίζεται ως χρόνος επικαιροποίησης των τιμών η διετία.
Την Τετάρτη 10/10, η τελική πρόταση του υπουργού Υγείας, Σταύρου Μαλά, έφθασε σε όλους τους εμπλεκόμενους στον τομέα των φαρμάκων, χωρίς ωστόσο να καθορίζει τα ποσοστά μείωσης των σημερινών τιμών μετά την επικαιροποίηση του τιμοκαταλόγου.
Οι μειώσεις όμως με βάση την δεδομένη «συμφωνία» μεταξύ φαρμακοβιομηχάνων, φαρμακοποιών, φαρμακευτικών εταιρειών και εισαγωγέων φαρμάκων, δεν θα ξεπερνούν κατά μέσο όρο το 7% για τα φάρμακα από €50 και κάτω ενώ τα φάρμακα από €10 και κάτω θα μείνουν ανεπηρέαστα από την επικαιροποίηση.
Καινοτομία στην πρόταση του υπουργού Υγείας αποτελεί η ικανοποίηση του αιτήματος των φαρμακοποιών για εφαρμογή τέλους για την εκτέλεση συνταγών από τα ιδιωτικά φαρμακεία.
Με το μέτρο αυτό ο πολίτης θα καταβάλλει στο ιδιωτικό φαρμακείο το ποσό του ενός ευρώ για κάθε συνταγή που εκτελεί. Αναφέρεται ότι σύμφωνα με την επίσημη έρευνα των φαρμακοποιών, τα ιδιωτικά φαρμακεία δεν εκτελούν τον τελευταίο χρόνο περισσότερες από 7 συνταγές την ημέρα.
Το υπουργείο Υγείας έχει προωθήσει ήδη στη Βουλή πρόταση για καταβολή τέλους €0.50 ανά φάρμακο, ανά συνταγή που εκτελείται από τα κρατικά φαρμακεία.

http://www.24h.com.cy

Η ανισότητες γέννησαν την ΠΦΥ

«Το 1978», συνέχισε ο καθηγητής, «αναγκάστηκε ο ΠΟΥ να παρέμβει στην όξυνση των ανισοτήτων και να αποφασίσει νέες παραμέτρους που δυστυχώς επανεξετάζουμε σήμερα».

Είπανε τότε οι υπουργοί στη συνδιάσκεψη της Αλμα Ατα: «Η ανισότητα στην υγεία του πληθυσμού είναι πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά απαράδεκτη. Η προαγωγή και προάσπιση της υγείας του πληθυσμού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη βιώσιμη κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Η προάσπιση της υγείας προσλαμβάνεται πλέον σαν βασικός μηχανισμός βιώσιμης ανάπτυξης της κοινωνίας». Η υγεία, δηλαδή, λέει ο ομιλητής, δεν είναι πιά ένα υποπροϊόν της ανάπτυξης αλλά ο στόχος. Ο ΠΟΥ δηλώνει ότι «οι κυβερνήσεις έχουνε την ευθύνη για την επίτευξη ενός επιπέδου υγείας για τον πληθυσμό τους, με υπηρεσίες που θα οδηγούν σε μια κοινωνικά και οικονομικά παραγωγική ζωή. Η υγεία είναι η βάση και το κλειδί γι’ αυτό είναι η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ)». Αυτή είναι η βασική φροντίδα και στηρίζεται σε πρακτικές επιστημονικά τεκμηριωμένες, σε κοινωνικά αποδεκτές μεθόδους και τεχνολογία, καθολικά διαθέσιμες για άτομα και οικογένειες με βασική συμμετοχή της κοινότητας στο σχεδιασμό τους. Η ΠΦΥ οργανώνει την υγεία αλλά και την ανάπτυξη στην κάθε κοινότητα. «Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής στις γειτονιές της πόλης και στα χωριά της Ελλάδας, πέρα από τη διατήρηση της καλής υγείας του κάθε τοπικού πληθυσμού, θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας, ενώ θα ήταν μοχλός ανάπτυξης που θα εμπόδιζε και τη φυγή από την επαρχία».

Η ΠΦΥ είναι το πρώτο επίπεδο επαφής του πληθυσμού με το ΕΣΥ και κάνει ακριβώς το ανάποδο από το νοσοκομείο. Το νοσοκομείο απαντάει στις ανάγκες ιατρικής περίθαλψης εξ ορισμού. Δημιουργείται και αποτελεί ένα παθητικό αποδέκτη που περιμένει τον άρρωστο και μάλιστα το συγκεκριμένο πάσχον όργανο που καλείται να θεραπεύσει κάθε φορά. Αντίθετα, η ΠΦΥ δεν περιμένει, αλλά πηγαίνει στον άρρωστο. Ενεργητικά καταγράφει και παρεμβαίνει στις ανάγκες του πληθυσμού, ενώ η μορφή που θα έχει θα πρέπει να αντιστοιχεί με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε κοινωνίας οικονομικά και κοινωνικά.

- «Ενα παράδειγμα ΠΦΥ ήταν ο θεσμός του ξυπόλητου γιατρού στην Κίνα. Εκεί υπήρχε μεγάλη θνησιμότητα στα παιδιά. Σκέφτηκαν να εκπαιδεύσουν έναν κάτοικο σε κάθε περιοχή και τον εξειδίκευαν στις τοπικές ανάγκες. Εδειχνε για παράδειγμα πώς να καθαρίζουν το νερό και έκανε στα παιδιά εμβόλια. Ενα άλλο τέτοιο πετυχημένο μοντέλο δημιούργησε η Κούβα καταφέρνοντας, ενώ είναι από τις φτωχότερες χώρες, να έχει καλύτερους δείκτες υγείας από την Ευρώπη. Είναι δηλαδή θέμα πολιτικής βούλησης» εξηγεί ο κ. Μπένος.

- Η ΠΦΥ προάγει την αυτοδυναμία της υγείας του ατόμου και της κοινότητας. «Οι ανάγκες ορίζονται από τα χαρακτηριστικά της κάθε κοινωνίας με τη συμμετοχή μιας τοπικής διεπιστημονικής ομάδας (και όχι αποκλειστικά ενός γιατρού) με συνευθύνη, συζήτηση και αλληλοαναγνώριση».

Στην Αλμα Ατα κλήθηκαν όλες οι χώρες να εφαρμόσουν αυτήν την πολιτική με συνεργασία και καλύτερη αξιοποίηση των παγκόσμιων πόρων, σημαντικό τμήμα των οποίων απορροφούσαν οι εξοπλισμοί. «Πόσο επίκαιρο παραμένει αυτό σήμερα», αναρωτιέται ο Α. Μπένος. «Ενα μιράζ το χρόνο να μας έδινε το υπουργείο, θα είχαμε καλύτερες υπηρεσίες υγείας».

«Η ΠΦΥ προϋποθέτει τις συνεχείς σχέσεις της διεπιστημονικής ομάδας αλλά και την εμπλοκή του τοπικού πληθυσμού. Αρα πληθυσμιακή προσέγγιση, συμμετοχή, εκτίμηση των αναγκών υγείας, συνέχεια, συνέπεια, πρόσβαση, κάρτα υγείας και ιστορικό ασθενειών για τον καθένα ώστε γρήγορα και αποτελεσματικά να παρέχονται οι κατάλληλες φροντίδες». Αυτή είναι η κάρτα υγείας που προβλέπει η ΠΦΥ και που το σχέδιο Αβραμόπουλου μετατρέπει σε πιστωτική κάρτα, όπως θα διαβάσετε στη διπλανή στήλη.

- Οι παρεμβάσεις γίνονται σε όλα τα επίπεδα. Δεν ελέγχεις μόνο τη βλάβη, αλλά και το γιατί δημιουργήθηκε η βλάβη και πώς θα προληφθεί. Για παράδειγμα, θεραπεύεις μια διάρροια, αλλά μετά ελέγχεις μήπως φταίει το νερό ή η αποχέτευση. Προλαμβάνεις με αγωγή για ατομική υγιεινή και εμβολιασμούς και τέλος φροντίζεις το σύστημα ύδρευσης και την αποχέτευση. Η συνέχεια είναι η πρόληψη και η προαγωγή υγείας με τη θεραπεία. Αυτή είναι και η ολότητα της ΠΦΥ.

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Γ' ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ, ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ Γ' ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) δυστυχώς παραμένει μακριά από τις προδιαγραφές των περισσοτέρων κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των επιταγών που ορίζει η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, επιβεβαιώνοντας 20 χρόνια μετά το Νόμο 1397/83 τη συνεχιζόμενη αναντιστοιχία μεταξύ νομοθετικών πρωτοβουλιών και πρακτικής ανικανότητας του κυβερνώντος κόμματος. Η αγεφύρωτη αυτή απόσταση αντικατοπτρίζεται:

1. στην υποβάθμιση του ρόλου των Κέντρων Υγείας (ανεπάρκεια υλικοτεχνικών υποδομών - ανθρωπίνου δυναμικού) με αποτέλεσμα την μειωμένη προσβασιμότητα του αγροτικού και ημιαστικού πληθυσμού στις Υπηρεσίες Υγείας, το συνωστισμό στα Νοσοκομεία και την ανταποδοτικότητα και αναποτελεσματικότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας

2. στη στελέχωση των Περιφερειακών Ιατρείων με ανειδίκευτο προσωπικό (Ιατροί Υπηρεσίας Υπαίθρου) που πέρα από την αναποτελεσματική άσκηση της Ιατρικής οδηγεί στην πολυφαρμακία και την απώλεια αισθήματος ασφάλειας των κατοίκων των απομακρυσμένων από τα αστικά κέντρα περιοχών

3. στην έλλειψη οργανωμένης από το Εθνικό Σύστημα Υγείας επαρκούς ΠΦΥ στα Αστικά Κέντρα, κάτι που συνεπάγεται την συμφόρηση και το πολυκερματισμό των Εξωτερικών Ιατρείων των Νοσοκομείων και την αύξηση της Ιδιωτικής Δαπάνης

4. στην περιορισμένη αναλογία ειδικευμένων Γενικών Ιατρών / Συνολικό αριθμό Ιατρών σε σχέση με τις οδηγίες των ειδικών ευρωπαϊκών επιτροπών, αλλά και την ανεπαρκή συνεχιζόμενη εκπαίδευση των υπαρχόντων

5. στην έλλειψη ειδικευμένων Γενικών Γιατρών (Η χώρα μας χρειάζεται συνολικά 27.000 γιατρούς και διαθέτει 60.000, χρειάζεται 7.000 Γενικούς Γιατρούς και διαθέτει 1.100 ειδικούς και 500 ειδικευόμενους Γενικής Ιατρικής, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς που παρακολουθούν την ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο).

Η κατάσταση αυτή οδηγεί επιπλέον στην αναποτελεσματική διαχείριση των νοσημάτων της κοινότητας - κατάσταση που γίνεται ολοένα και πολυπλοκότερη με την ραγδαία αλλαγή των δημογραφικών και επιδημιολογικών δεδομένων στη χώρα μας λόγω της μετανάστευσης.

Αν και θα μπορούσαν πολλά ακόμα να γραφούν αναφορικά με την δυσμενή κατάσταση της ΠΦΥ στη χώρα μας αξίζει να αναφερθεί κανείς στο ότι μόνο το 9,7% των πόρων του ΕΠ ''Υγεία - Πρόνοια 2000-2006'' προβλέπεται για την δράση 1.1 που αφορά την ΠΦΥ ανοίγοντας ακόμη περισσότερο την ψαλίδα μεταξύ πολιτικών ανακοινώσεων (δημιουργία Ενιαίου Φορέα Υγείας, Νομοσχέδιο για "τον εκσυγχρονισμό του Συστήματος Υγείας", επιτροπές για την ανάπτυξη της ΠΦΥ) και προοπτικών επίλυσης των πραγματικών προβλημάτων.

Επίσης, η στελέχωση των Πε.Σ.Υ στην μεγάλη τους πλειοψηφία και ιδιαίτερα στις απομακρυσμένες περιοχές με εκλεκτούς του κομματικού μηχανισμού ή βετεράνους της δημόσιας διοίκησης, που στερούνται επιστημονικής κατάρτισης γύρω από ζητήματα πολιτικής υγείας, αλλά και η έλλειψη ξεκάθαρου θεσμικού πλαισίου λειτουργίας τους, αποστερεί από τους φορείς αυτούς περιφερειακής ανάπτυξης τη δυνατότητα ανάληψης ουσιαστικών πολιτικών πρωτοβουλιών για την βελτίωση της κατάστασης γενικότερα αλλά και της ΠΦΥ ειδικότερα.

Αναφορικά με την ιατρική εκπαίδευση - η οποία αγνοείται παντελώς από τις προβλεπόμενες δράσεις του ΕΠ ''Υγεία - Πρόνοια 2000-2006'' - τα μεγάλα προβλήματα του υπερπληθωρισμού των φοιτητών ιατρικής (που προκαλεί των υπερπληθωρισμό των γιατρών), του ανεξέλεγκτου των μεταγραφών του εξωτερικού που δημιουργεί ιατρικές σχολές με αριθμό φοιτητών που υπερβαίνει τις δυνατότητες των υποδομών εκπαίδευσης, των μεγάλων αναμονών για εισαγωγή στην εκπαίδευση κατά την ειδικότητα, του ανύπαρκτου πλαισίου συνεχιζόμενης εκπαίδευσης που κινείται σε εθελοντική βάση και υπό την καθοδήγηση των συμφερόντων των φαρμακευτικών εταιρειών, αντιμετωπίζονται επιφανειακά και με ερασιτεχνισμό που εκφράζεται από την εκπόνηση ημιτελών νομοσχεδίων και αδιαφορίας της πολιτικής ηγεσίας, που προσεγγίζει την εκπαίδευση του υγειονομικού προσωπικού αποσπασματικά, χωρίς να λαμβάνει υπ' όψιν το θεμελιώδη ρόλο της στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας.

Κλείνοντας, πέρα από την γενικολογία των στόχων του Μέτρου 1.1 του Ε.Π "Υγεία - Πρόνοια 2000-2006" για την "Ανάπτυξη της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας" πρέπει:

1. να εκπονηθεί το συντομότερο δυνατόν ο περιβόητος ''Υγειονομικός Χάρτης της Χώρας'', όπου θα καταγράφονται οι υγειονομικές ανάγκες του πληθυσμού ανά περιφέρεια, τα δαπανώμενα ποσά, η δύναμη του ιατρικού και νοσηλευτικού δυναμικού κτλ, γιατί χωρίς την παρουσία δεδομένων, καμία τεκμηριωμένη πολιτική υγείας που να στοχεύει σε ένα αποτελεσματικό και αποδοτικό Σύστημα Υγείας δεν μπορεί να αναπτυχθεί.

2. να δοθούν κίνητρα στο προσωπικό της ΠΦΥ για την στελέχωση των απομακρυσμένων περιοχών με ειδικευμένο προσωπικό (ιατρικό και νοσηλευτικό) για την επίλυση του προβλήματος ορθολογικής κατανομής και την επίτευξη υψηλότερου βαθμού προσβασιμότητας.

3. να αναπτυχθούν τα Αστικού τύπου Κέντρα Υγείας για ολοκληρωμένη παροχή Υπηρεσιών ΠΦΥ στις πόλεις

4. να αναβαθμιστούν τα Πε.Σ.Υ τόσο θεσμικά όσο και σε επίπεδο στελεχών

5. να εφαρμοστούν προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης του προσωπικού ΠΦΥ για την αντιμετώπιση των συνεχώς εξελισσόμενων επιστημονικών, υγειονομικών και δημογραφικών δεδομένων

6. να αναβαθμιστεί η ιατρική και νοσηλευτική εκπαίδευση με την εισαγωγή νέων εκπαιδευτικών μεθόδων, αντικειμένων και στόχων

7. να προωθηθεί η έννοια και ο ρόλος του Γενικού Γιατρού ώστε να πάψει να θεωρείται ειδικότητα όπου "καταλήγουν ιατροί περιορισμένων ικανοτήτων", "χωρίς αντικείμενο" ή "αδιάφοροι επιστημονικά" και σε συνδυασμό με τα κατάλληλα κίνητρα να επιλέγεται από περισσότερους ιατρούς

8. να υπάρξει συνεργασία των Υπουργείων Υγείας και Παιδείας ("επανίδρυση του κράτους" όπως λέει και ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κώστας Καραμανλής) για τη διασύνδεση των αποφοίτων των Σχολών Επιστημών Υγείας με την αγορά εργασίας, κάτι που επιτυγχάνεται με την ανάλυση δεδομένων του υγειονομικού χάρτη (Πόσους ιατρούς χρειαζόμαστε;, Τι ειδικότητας; Πού;)

9. να αναληφθούν πολιτικές πρωτοβουλίες σε περιφερειακό επίπεδο, βασιζόμενες στην τεκμηρίωση, απαλλαγμένες από κομματικούς και συνδικαλιστικούς εγκλωβισμούς, με μόνο κίνητρο την καλύτερη παροχή φροντίδας υγείας για τον πληθυσμό.

Θέλουμε νέο Σύστημα Υγείας;

by Panos Antoniou

Η νέα αυτή πρόταση έχει σε πρωτεύουσα θέση την προστασία της υγείας των πολιτών με κύριους άξονες την οργάνωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ), την ελευθερία επιλογής ασφαλιστικού ταμείου, την ελευθερία επιλογής ιατρού και θεραπευτηρίου και την αυτοτέλεια των ιατρικών μονάδων. Μέτρα που προτείνονται και στοχεύουν στον εκσυγχρονισμό του συστήματος υγείας και την αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών είναι τα εξής:

• Κατάργηση του αμαρτωλού ΕΣΥ και αντικατάσταση του από ένα μικτό σύστημα παροχής υπηρεσιών υγείας από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα την ΕΘΝΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ (NATIONAL MEDICAL CARE.)
• Συρρίκνωση του Υπουργείου Υγείας στο ελάχιστο δυνατό και αποκέντρωση των υπηρεσιών του.
• Σύμπτυξη, κατάργηση και ανασχεδιασμός των Κέντρων Υγείας και των Νοσοκομείων με παράλληλη οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια με μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρείες.
• Κατάργηση μονιμότητας ιατρικού, νοσηλευτικού & διοικητικού προσωπικού.
• Ελεύθερη επιλογή ιατρού.
• Ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικού φορέα.
• Καταπολέμηση κοινωνικών και γεωγραφικών ανισοτήτων στην πρόσβαση υγείας.
• Οργάνωση της ΠΦΥ συμπεριλαμβάνοντας όλες τις ιατρικές μονάδες (ΚΥ, πολυιατρεία ΙΚΑ, ιατρεία άλλων ταμείων και ΟΤΑ αλλά και ιδιωτικά ιατρεία) με την πραγματική και καθολική εφαρμογή του οικογενειακού ιατρού ο οποίος θα κινείται στο πλαίσιο πρόληψη, διάγνωση, θεραπεία και αποκατάσταση.
• Αποκλεισμός δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων νοσοκομείων από την ελεύθερη πρόσβαση των ασθενών χωρίς παραπομπή απο την ΠΦΥ.
• Δημιουργία Νοσοκομείων αναφοράς για συγκεκριμένες παθήσεις στα μεγάλα αστικά κέντρα.
• Ετήσια προαιρετικά ασφάλιστρα για ένταξη στην Εθνική Ιατρική Προστασία.
• Χορήγηση από το κράτος δωρεάν επισκέψεων & εισιτηρίων για Νοσοκομεία κάτωθεν του ελάχιστου πραγματικού εισοδήματος.
• Κατάργηση κλειστού νοσηλίου.
• Ελεύθερη δυνατότητα των ελευθεροεπαγγελματιών ιατρών να νοσηλεύουν ασθενείς στα Δημόσια Νοσοκομεία (συνεργαζόμενος άμισθος ιατρός) ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες ίσου και υγιούς ανταγωνισμού.
• Κατάρτιση Διαδικτυακού χάρτη υγείας, πληροφόρησης και επικοινωνίας και πανελλαδική ενιαία τηλεφωνική συμβουλευτική υπηρεσία.
• Ίδρυση οργανισμού ελέγχου και ποιότητος φαρμάκων ,τροφίμων και παρεχομένων υπηρεσιών (ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΟΣ ΦΑΡΜΑΚΩΝ, ΤΡΟΦΙΜΩΝ & ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ) Απαγόρευση χορήγησης φαρμάκων χωρίς ιατρική συνταγή, και απελευθέρωση του φαρμακευτικού επαγγέλματος.
• Ενιαίο συνταγολόγιο και εφαρμογή της ισοτιμίας της ιατρικής υπογραφής.
• Άμεση αναβάθμιση των ιατρικών συλλόγων και ανάθεση σε αυτούς την έκδοση άδειας ασκήσεως επαγγέλματος αλλά και την ευθύνη της ιατρικής εκπαίδευσης.
• Ετήσια βαθμολόγηση και Δημόσια & Διαδικτυακή ανάρτηση της βαθμολογίας όλων των νοσηλευτικών μονάδων από πλευράς δεικτών νοσηρότητας και θνητότητας αλλά και οικονομικών αποτελεσμάτων που θα αποτελεί κριτήριο για το ποσοστό κρατικής ενίσχυσης που τυχόν θα δικαιούνται αλλά της επιλογής από τους πολίτες.
• Εφαρμογή Hospital Risk Management.
• Μισθολογική αναβάθμιση και εξομοίωση με τον μέσο Ευρωπαϊκό μέχρι το 2012 του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού με παράλληλη αλλαγή των συμβάσεων εργασίας και του κανονισμού εργασίας.
• Τακτή αξιολόγηση ανά 3ετία και 5ετία, και αναλόγως τη θέση, του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.
• Συνεχής νοσηλευτική και ιατρική μετεκπαίδευση.
• Ανάπτυξη του ιατρικού τουρισμού σε συγκεκριμένους τομείς (ιαματικές πηγές, ασκληπιεία, θαλασσοθεραπείες, νεφροπαθείς, πλαστική χειρουργική, οφθαλμολογία, καρδιοχειρουργική, ενδοσκοπική χειρουργική, υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, οδοντιατρικά εμφυτεύματα).
• Ηλεκτρονική καταγραφή του συστήματος υγείας και καθιέρωση και εμπλουτισμό με στοιχεία της έξυπνης ατομικής ιατρικής κάρτας που ήδη έχει συμφωνηθεί πανευρωπαϊκά να εφαρμοστεί και διαδικτυακή ευρυζωνική σύνδεση όλων των υπηρεσιών υγείας πανελλαδικά μέχρι το 2012.
• Μείωση σε ελάχιστα επίπεδα για τα επόμενα 10 χρόνια των εισαγομένων σε ιατρικές σχολές αλλά και των προσερχόμενων από το εξωτερικό ιατρών, με θέσπιση εξετάσεων για έναρξη ειδικότητας ανεξαρτήτως του αρχικού αριθμού εισακτέων. Ο τελικός αριθμός ετησίως λαμβανόντων άδεια ασκήσεως επαγγέλματος θα συσχετίζεται με τις πραγματικές ιατρικές ανάγκες της χώρας.
• Αποδέσμευση του Πτυχίου της Ιατρικής Σχολής από την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.
• Βαθμολόγηση και αξιολόγηση του έργου των Ιατρικών Σχολών.
• Αύξηση των γενικών ιατρών αλλά και μείωση των κορεσμένων ειδικοτήτων ώστε να μην έχουμε σε ορισμένες ειδικότητες το φαινόμενο να παράγουμε ετησίως 5πλάσιους και 10πλάσιους των αναγκαίων ειδικούς.
• Κίνητρα στον ιατρικό απόδημο Ελληνισμό για επιστροφή είτε για συνεργασία.
• Ενίσχυση του ΕΚΑΒ με ανάπτυξη των αεροδιακομιδών με ελικόπτερα και υδροπλάνα ανά γεωγραφική περιφέρεια προς τα Νοσοκομεία της αντίστοιχης περιφέρειας σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες του ελληνικού χώρου κατά τα πρότυπα των Σκανδιναβικών χωρών.
• Ανάπτυξη της νοσηλείας στο σπίτι και έμφαση στην ιατρική της τρίτης ηλικίας με το όλο και μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης και την ευχερέστερη αντιμετώπιση ιατρικών προβλημάτων των ενηλίκων.
• Αποποινικοποίηση της χρήσης τοξικοεξαρτητικών ουσιών με αναβάθμιση και εκσυγχρονισμό των μονάδων υποδοχής εξαρτημένων ατόμων και καθιέρωση συστήματος χορήγησης και αποτοξίνωσης.
• Ψυχιατρική αποασυλοποίηση. Σαφή οικονομική ενίσχυση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης με αύξηση των Κέντρων ψυχικής υγείας, ξενώνων και οικοτροφείων , τομεοποίηση και παροχή ψυχιατρικών υπηρεσιών (πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας) και σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή επιτροπή για περαιτέρω χρηματοδότηση (2007-2013).
• Περιορισμός των Ιατρικών Σχολών (μετά από έκθεση τους στον ανταγωνισμό και αντίστοιχη βαθμολόγηση τους).
• Εφαρμογή συμπράξεων Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα στον χώρο της υγείας με κυριότερο παράδειγμα τον χώρο της έρευνας.
• Ανάγκη απομάκρυνσης από την νοσοκομειακή φροντίδα και την υιοθέτηση ενός κοινωνικού μοντέλου που θα λειτουργεί κυρίως σε τοπικό επίπεδο όπως αναφέρεται και στην τελευταία έκθεση της Commission.
• Καταπολέμηση της παχυσαρκίας, του καπνίσματος και του αλκοόλ σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή επιτροπή.
• Ανάπτυξη εθελοντισμού κατά τα Αγγλοσαξονικά πρότυπα και συνεργασία με ΜΚΟ.
• Ευρεία ενημέρωση του πληθυσμού για να επιτευχθεί η ευρύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση για τις μεταρρυθμίσεις στον ευαίσθητο χώρο της υγείας.

• Υποστήριξη του Ευρωπαϊκού στόχου 2003-2008 για βελτίωση της ιατρικής πληροφόρησης και γνώσης, για αύξηση της ικανότητας να δρούμε γρήγορα και να προάγουμε την υγεία και για να προλαμβάνουμε την ασθένεια βάζοντας το θέμα υγεία μέσα σε όλες τις πολιτικές και δραστηριότητες των κρατών μελών.

Γαλλία: Βonus σε ιατρούς που συμβάλλουν στη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης

Το Εθνικό Ασφαλιστικό Ταμείο της Γαλλίας – CNAM – με σκοπό να περιορίσει την δημόσια φαρμακευτική δαπάνη, προτείνει στους ιατρούς, ατομικές συμβάσεις, οι οποίες συνδυάζουν αποδοτικότητα και αποδοχές.


Το σύστημα, ανταμείβει τους ιατρούς (έως και 8.000 ευρώ ετήσιο bonus) που συνταγογραφούν περισσότερα generics φάρμακα, τα οποία επιβαρύνουν λιγότερο τα δημόσια ταμεία.
Στο επίκεντρο οι συνταγές και η πρόληψη
Ανάλογα με τις προσπάθειες που καταβάλει ο ιατρός για την μείωση του κόστους των συνταγών, αλλά και την προώθηση της πρόληψης, το bonus μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 8.000 ευρώ.

Στη Γαλλία, το Εθνικό Ασφαλιστικό Ταμείο (CNAM), προτείνει σε κάθε θεράποντα ιατρό, ένα ετήσιο bonus, έως και 7 ευρώ ανά ασθενή, στο πλαίσιο μιας σύμβασης «βελτίωσης των δραστηριοτήτων» συνταγογράφησης και πρόληψης. Οι ιατροί θα πρέπει να τηρούν συγκεκριμένους όρους, και θα αξιολογούνται τακτικά: ο αριθμός φαρμάκων generics που χορηγούν, ο αριθμός χρόνιων παθήσεων που παρακολουθούν, όπως ο διαβήτης, ή ακόμα το ποσοστό ασθενών που έχει κάνει εμβόλιο κατά της γρίπης – με στόχο να έχει εμβολιαστεί 75% του πληθυσμού άνω των 65 χρόνων, σε διάστημα τριών ετών.

Η σύμβαση «βελτίωσης των δραστηριοτήτων» αποσκοπεί στην εφαρμογή των στόχων διάγνωσης έτσι όπως ορίστηκαν στην πολιτική δημόσιας υγείας του 2004. Στόχος του CNAM είναι να βελτιώσει την πρόληψη, χωρίς όμως να αυξηθούν οι δαπάνες: τα bonus που θα λαμβάνουν οι ιατροί προκύπτουν απ’ τις οικονομίες της αυξημένης χρήσης generics φαρμάκων.